Karl Meinhard (1826-1883)
i Anna (1830-1894)
Szóstym dziedzicem Sztynortu był Karl Meinhard - syn Carla Friedricha i Pauline von Schlippenbach. Urodził się 20 X 1826 w Królewcu, tutaj także uczęszczał (parwdopodobnie tak, jak jego ojciec, dziad i pradziad) do słynnego Kneiphöfische Gymnasium - najstarszej szkoły w Prusach Wschodnich. Odebrał gruntowne wykształcenie studiując prawo na Uniwersytecie Albertina w Królewcu, następnie na Uniwersytecie w Bonn oraz na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie. Był członkiem korporacji akademickich: Corps Borussia Bonn oraz Corps Masovia Königsberg zu Potsdam. Karl Meinhard prowadził aktywne i pracowite życie: kiedy ukończył naukę jako sędzia śledczy w Insterburg (obecnie Czerniachowsk w Rosji, obwód Kaliningradzki), wstąpił do pruskiej służby dyplomatycznej (1850) - był obecny m.in. przy Traktacie Ołomunieckim oraz Konferencjach Drezdeńskich w 1851.

Rok później, mając 26 lat (w 1852) poślubił 22-letnią Annę von Hahn-Basedow (mieli 2 córki i syna). Małżeństwo zamieszkało w Sztynorcie 2 lata później (1854), kiedy to Karl dymisjonował z dyplomacji (pozostając jednak "do dyspozycji"), aby po śmierci swojego ojca Carla Friedricha objąć zarząd nad rodzinnym majątkiem. (Wprawdzie matka Karla Meinharda w tym czasie jeszcze żyła, ale nie mieszkała już w Sztynorcie, gdyż rozwiodła się z Lehndorffem w 1840 r.)

Karl Mainhard, 1890 r. (wikipedia.de)


Dzisiejszy wygląd sztynorckich stajni - pozostałość po słynnej stadninie.

Już 2 lata po swojej dymisji ze służby dyplomatycznej (czyli w roku 1856) został poproszony przez rząd pruski do współpracy przy Traktacie paryskim ("Traktat o pokoju i przyjaźni"). W latach 1858-61 był członkiem izby poselskiej, zaś od 1865 roku członkiem Izby Panów - jednej z dwu izb parlamentu (porównywalnej z angielską Izbą Lordów). Karl Meinhard był także prezesem zarządu Kolei Południowej w Prusach Wschodnich ciągnącej się z Bałtijska (obecnie Rosja, obwód Kaliningradzki) do Grajewa (obecnie Polska). W 1866 uczestniczył w wojnie prusko-austriackiej w stopniu majora. W 1867 był jednym z założycieli Union Clubs. Przez 7 lat (1867-74) był deputowanym do Reichstagu z okręgu Gumbinnen 5 (Angerburg - Lotzen). W parlamencie wstąpił do frakcji konserwatystów. W 1870 Karl znów poszedł na wojnę, tym razem francusko-pruską, zaś po przegranej Francuzów (1871), z ramienia rządu Pruskiego pełnił funkcję prefekta w Amiens.

Aż trudno uwierzyć, że w tym natłoku obowiązków służbowych miał czas na rozwijanie największej pasji swojego życia, którą była hodowla koni. Konnego bakcyla połknął także jego najmłodszy brat - Georg Hermann Albrecht, który w wieku 33 lat został dyrektorem stadniny w Graditz. Również synowie obu braci: Carol (syn Karla) oraz Siegfried (syn Georga) zarazili się tą pasją. Siegfried był nawet przez 9 lat (1922-31) dyrektorem największej pruskiej stadniny koni w Trakehnen (obecnie Jasnaja Poljana w Rosji, obwód Kaliningradzki). Była to także największa stadnina ówczesnej Europy, a rasa wyhodowanych tam koni trakeńskich jest wysoko ceniona po dziś dzień.

Hrabia Karl Meinhard piastował stanowisko generalnego dyrektora Pruskich Stadnin Państwowych. Ze względu na swoją rozległą wiedzę hodowlaną został poproszony przez niemiecki rząd do polepszenia stanu rasy niemieckich koni rasowych.

Koń wyścigowy Stockwell opisywany w książce Wspomnienia Hodowli Koni autorstwa hrabiego Georga Hermanna Lehndorffa - brata Karla Meinharda. Ogier ten był czołowym reproduktorem w latach 1860-71.


Ogier zarodowy Flageolet kupiony przez Karla Meinharda pod koniec lat 1880 w celu polepszenia rasy koni w Niemczech.

Karl prowadził też w Sztynorcie własną stadninę, która była słynna na całe Prusy, a nawet poza nie, co potwierdza niezwykła prośba niemieckiego rządu. Część pięknych stajni stoi w Sztynorcie po dziś dzień świadcząc o minionej świetności stadniny. Potomstwo tamtych koni do dziś zdobywa nagrody na wyścigach i wystawach, a nazwisko Lehndorff przewija się w wielu końskich rodowodach.

Współczesny widok (2005 r.) lewego skrzydła pałacu, które dobudowano w czasie gruntownej przebudowy w latach 1829-1880.

Z powodu pracy dyplomatycznej i pasji męża, Anna, pomimo choroby, musiała przejąć faktyczny zarząd nad majątkiem, z czym radziła sobie bardzo dobrze. Prowadziła także szeroko zakrojoną działalność filantropijną, a nawet inicjowała badania naukowe.

Marion von Dönhoff wspomina o hrabinie w książce Dzieciństwo w Prusach Wschodnich:
[Anna] nie tylko interesowała się sprawami społecznymi, ale zajmowała się także historią. Pewnego dnia znalazła na strychu [w Sztynorcie] dziennik pisany w języku francuskim, który należał do wnuka Ahasverusa. Wnuk ten nazywał się Ernst Ahasverus i przez 30 lat był szambelanem królowej Elżbiety Krystyny, żony Fryderyka Wielkiego. [...] Pierwszy tom tych zapisków opublikowany został w 1906 roku. Po nim wydano jeszcze 3 następne.

Schorowana Anna 11 lat po ślubie urodziła córkę Agnes (1863-?). 7 lat później (w 1870), mając już 40 lat, urodziła wreszcie dziedzica sztynorckich dóbr - Carola Meinharda. Ponieważ Karl Meinhard miał czworo rodzeństwa, w obawie przed rozdrobnieniem dóbr w efekcie podziałów spadkowych, chcąc jednocześnie zabezpieczyć majątek dla właśnie narodzonego syna,  małżonkowie doprowadzili do powołania fideikomisu w dobrach sztynorckich w 1870r. Fideikomis to instytucja podobna do polskiej ordynacji: wszystkie dobra dziedziczy najstarszy syn (ordynat lub majorat), który ma obowiązek dożywotniego utrzymywania pozostałych spadkobierców.
Jeszcze w początkach XIX wieku klucz sztynorcki liczył 17 majątków, a obszar własności ziemskiej wynosił prawie 5800 ha. Natomiast fideikomis objął aż 37 majątków ziemskich, które - oprócz będącego główną siedzibą dóbr Sztynortu - były stale oddawane w dzierżawę.

Anna kontynuowała rozbudowę pałacu (zapoczątkowaną przez jej teścia Carla Friedricha w 1829r.), którą zakończyła dopiero w 1880 roku. W tym czasie wybudowana została także rodowa kaplica - mauzoleum (1858r.) w pobliżu sztynorckiego przesmyku. W jej krypcie przez prawie 100 lat składano zmarłych członków rodziny.

Kaplica wybudowana przez hrabinę Annę, w której pochowano ją w 1894 r. (widok przedwojenny)

Karl Meinhard zmarł 28 X 1883 r. w Riola w Bolonii. Hrabina prawdopodobnie już wcześniej rozpieszczała swojego jedynego syna, co mogło nasilić się po śmierci jej męża, kiedy obie córki przypuszczalnie były już wydane za mąż i Anna została w Sztynorcie sama z 13-letnim Carolem.

Hrabina Anna zmarła w roku 1894 w Sztynorcie, pochowano ją w wybudowanym przez nią 36 lat wcześniej mauzoleum. Jej słabość wychowawcza w stosunku do syna miała się okazać zgubna dla Sztynortu, gdyż po jej śmierci, Carol bardzo szybko roztrwonił większość majątku, a pozostałą część zaniedbał.